Pekińczyk i Yorkshire terier

30 kwietnia 2015

Pekińczyk i Yorkshire terier Pekińczyki to psy do towarzystwa, pochodzące z Chin. Mają długą sierść, w różnych kolorach. Są psami małymi, których szczególnym znakiem są uszy w kształcie serca. Swym zachowaniem przypominają kota. Rasa ta jest nieufna wobec obcych. Właścicielowi są bardzo oddane i posłuszne. Nie nadają się do rodzin z dziećmi, gdyż psy te uwielbiają ciszę i spokój. Gdy zostaną zaatakowane przez inne zwierze, walczą do upadłego w swojej obronie. Przedstawiciele tej rasy to osobniki niezależne. Ich sierść wymaga starannej pielęgnacji, należy ja dokładnie wyczesywać i kąpać całego psa. Włosy im strasznie wypadają. Co do żywienia to nie mają one zbyt wielkich wymagań. Niestety choroby nie omijają tej rasy. Pekińczyki są bardzo narażone na wypadanie gałki ocznej, wodogłowie, kamienie moczowe, zadyszkę, kłopoty z oddychaniem. Przy porodzie należy tym psom pomóc, ponieważ same nie mają tyle siły. Do Polski ta rasa dotarła dawno, bo już w latach dwudziestych poprzedniego wieku, ale nadal bije rekordy popularności. Yorkshire terier to rasa psów należąca do terierów, zaliczona do miniaturowych. Rasa ta jest stosunkowo młoda, bo powstała najprawdopodobniej w wieku dziewiętnastym, a jej głównym zadaniem wówczas było tępienie gryzoni. Nazwę rasa zawdzięczają miastu Yorkshire, w którym powstały, a są krzyżówką ras terierów. Są to psy niewielkiej wielkości. Sierść mają długą, prostą, koloru stalowo-złotego lub srebrno- złotego. Z charakteru są to bardzo żywe i wesołe psy. Bardzo przywiązują się do swego właściciela i są mu posłuszne. Pielęgnacja to częste kąpiele w specjalnych szamponach oraz czesanie. Należy również regularnie czyścić im uszy, a luźne włosy z okolic uszu powinny być usuwane. Najczęstszym problemem zdrowotnym tej rasy jest niewypadanie zębów mlecznych, które należy w takiej sytuacji usunąć podczas zabiegu. Kolejnym z problemów zdrowotnych tej rasy jest wypadająca rzepka stawowa oraz kłopoty z tchawicą. Yorkshire terierom nie należy obcinać włosów, ponieważ dyskwalifikuje je to z udziału w wystawach.

Shih tzu

27 kwietnia 2015

Shih tzu Shih tzu to rasa psów pochodząca z Tybetu, a należąca do grupy psów do towarzystwa. Jest to pies bardzo małej wielkości, który posiada długą, miękką sierść wymagającą szczególnej pielęgnacji. Należy go codziennie wyczesywać oraz musi być strzyżony przez profesjonalistę. Psy te nie linieją, więc chociaż w tym aspekcie nie stwarzają problemów. Niestety nie nadają się ani na stróża ani tym bardziej na psa obronnego. Jest bardzo podatny na szkolenia, łatwo przyswaja wiedzę jaką tam nabywa. Bardzo łatwo przywiązuje się do właściciela oraz osób z najbliższego otoczenia. Wypełnia każde polecenia tych osób. Jednakże lubi też dominować. Z usposobienia jest bardzo łagodnym i wesołym pieskiem. Nie potrzebuje za wiele ruchu ani tez wielkich przestrzeni. Jest także przyjaźnie nastawiony na inne psy przebywające w jego bliskim otoczeniu. Oczy i uszy przedstawicieli tej rasy wymagają starannej pielęgnacji. Cierpią na wiele chorób dotykających tę rasę, m.in. na choroby serca, niewydolność nerek czy udar cieplny.

Pielęgnacja świnki

26 kwietnia 2015

Pielęgnacja świnki Świnka sama dba o higienę, choć czasem musimy jej w tym pomóc. Chociażby należy jej sierść wyszczotkować, a czasem potrzebna jest delikatna kąpiel. Co jakiś czas powinniśmy szczotkować sierść szczotką podobną do tych, które używa się do czesania kotów. Czasem się zdarzy, że świnka położy się we własnych odchodach, wówczas jej futerko będzie brudne i nie będzie przyjemnie pachniało. Wtedy to należy bardzo delikatnie świnkę wykąpać, pamiętając, że świnka nie potrafi pływać. Woda powinna sięgać co najwyżej do 2.3 wysokości świnki. Do mycia należy używać szarego mydła lub szamponu dla zwierząt. Później sierść należy dokładnie wypłukać i osuszyć ręcznikiem. Na bieżąco też musimy kontrolować stan naszej świnki. Sprawdzamy okolice odbytu, pyszczka oraz skórę i sierść poszukując wszelkich zmian, które sugerują nam chorobę, np. pasożyty. Gdy świnka ma długą sierść szczotkowanie jest niezbędne kilka razy w tygodniu. Pamiętajmy jednak, że musi być ono wykonywane regularnie. Pazurki należy obcinać małymi nożyczkami kosmetycznymi lub cążkami. W sprzedaży dostępne są również specjalne nożyczki do obcinania pazurków. Należy ucinać ostrożnie, aby nie odciąć w miejscu, gdzie jest jeszcze żywa tkanka. Obcinać należy równolegle do powierzchni stopy lub podłoża. Kupując świnkę musimy wiedzieć, że nasza hodowla nie kończy się na trzymaniu zwierzątka w klatce. Jak każdy inny żywy organizm potrzebuje naszej opieki i czułości. Zabawy ze świnką najlepiej rozpocząć wypuszczając ją na mieszkanie. Trzeba jednak uważać, aby przypadkiem nie dostała się za meble, albo w inne miejsce, z którego nie będzie potrafiła wyjść ,a my też nie będziemy mogli jej pomóc. Wszystkie kable muszą być schowane, bo świnka lubi sobie podgryzać, a jak wiadomo przegryzienie przewodu może zakończyć się śmiertelnym porażeniem. Starajmy się zatem, aby nasza milusińska poruszała się po centralnej części domu. Gdy chcemy, aby świnka do nas przychodziła, to najlepiej wziąć do ręki smakołyk. Świnka bardzo szybko zareaguje na zapach i przyjdzie do nas. Można też pobawić się ze świnką. Wystarczy położyć się na podłodze i pozwolić, aby świnka po nas pochodziła. Jednak nie zdziwmy się, gdy będzie próbowała nam wejść pod ubranie lub będzie ją ciekawił nos czy uszy. Aby urozmaicić jej zabawę może również przygotować labirynt lub tor przeszkód, świnki bardzo lubią wyzwania.

Kot Cejloński

25 kwietnia 2015

Kot Cejloński Przez Włochy, które są krajem entuzjastów kotów, właśnie weszła na europejską kocią scenę nowa rasa rodem z dalekowschodniej Sri Lanki. Kot cejloński, nazwany tak od wyspy, która jest jego głównym obszarem pochodzenia, zachwyca miejscowych znawców kotów. Jest rzadko już na łonie natury występującym kotem o dzikim umaszczeniu. Odkryty przez dr Paolo Pallegattę w 1984 r. i oficjalnie sprowadzony do Włoch, z wielkim zapałem popierany przez krąg swoich entuzjastów, czeka na uznanie przez World Cat Federation (WCF). Zaangażowani hodowcy w kręgu miłośników, skupieni w związkach hodowców, mogą się już od dawna wykazać pięcioma pokoleniami kotów cejlońskich wiernie przekazujących swoje cechy. Zatem prowizoryczny wzorzec jest już ustalony, podobnie jak księga hodowlana, która bez jakichkolwiek luk dokumentuje rozwój rasy od momentu importu pierwszych okazów i umożliwia zapoznanie się z programami hodowlanymi. Cejlończyk jest typowym kotem agouti, z włosami mającymi po kilka prążków, z typowymi dla tych odmian oznakami tabby na głowie, kończynach, szyi i ogonie. Dzikie umaszczenie futra oraz wyraz twarzy pozwalają domyślać się pokrewieństwa z abisyńczykami. Jak dalece uczestniczyły one, a być może także koty burmańskie, w powstaniu rasy – niezależnie od tego. czy nastąpiło to w wyniku świadomego działania, czyli mimo woli – trzeba będzie wyjaśnić najpóźniej po uznaniu rasy. Wydaje się, że przestudiowanie genotypów tej nowej rasy będzie dla specjalistów interesującym zadaniem. Ciało kota cejlońskiego jest od małych do średnich rozmiarów i raczej krępe. Wypukła i szeroka pierś oraz silna muskulatura zwracają tak samo uwagę jak niemal delikatna budowa kości i cienkie kończyny, ledwie średniej długości. Łapy są zgrabne, od owalnych do okrągłych, ogon krótki, u nasady gruby, na końcu zaokrąglony. Głowa ma wydatne policzki i wydatne kości policzkowe. Uwydatnione poduszeczki z wąsami mają typowe zagłębienie i przez to podkreślają kanciasty kształt mordki. Nos jest dosyć krótki, z małym zagłębieniem u nasady, czoło i czaszka wyglądają na raczej płaskie. Lusterko nosa jest różowe, z obrzeżeniem koloru prążków na włosach. Kot cejloński ma oczy duże, pełne wyrazu, robiące wrażenie rozmarzonych. Górna linia oczu jest lekko wygięta i przypomina oczy w kształcie migdałów występujące u kotów orientalnych. Linia dolnej powieki jest zaokrąglona. Dość szeroki rozstaw oczu nadaje typowy wyraz twarzy i bardzo przypomina spokrewnionego z nim singapurczyka.