Choroby świnek

24 kwietnia 2015

Choroby świnek Warto na początek wiedzieć, jakie są prawidłowe dane biologiczne zdrowej świnki. Temperatura ciała zwierzęcia nie waha się od 37,8 do 39,5 stopni Celsjusza, tętno w granicach 130 – 190, czas trawienia ok. 8 godzin, pojemność żołądka świnki wynosi ok. 8,5 ml. U świnek najczęściej spotykane są zaparcia, których przyczyną jest złe odżywianie (zbyt sucha dieta). Leczenie polega przede wszystkim na zmianie pożywienia na bardziej soczyste. Więcej zielonki i owoców pozwoli śwince wyzdrowieć, a pokarm suchy najlepiej moczyć w mleku. Biegunki są wynikiem niewłaściwego żywienia, zatrucia lub objawem choroby bakteryjnej. Bez obaw można wówczas podawać śwince węgiel. Przez kilka stosujemy bardziej suchą dietę. Gdy występuje gorączka to musimy skontaktować się z lekarzem, aby zalecił antybiotyki. Zapalenie płuc u świnki wywołują wirusy lub bakterie. Najczęstszym objawem jest utrata apetytu, nastroszona sierść i kaszel. Chorej śwince należy zapewnić wyższą temperaturę otoczenia (minimum 22 stopnie Celsjusza). W czasie choroby stosujemy dokarmianie przymusowe. Nie ma co się bać, na pewno świnka wyzdrowieje.

Mieszkanie dla świnki morskiej i jej żywienie

24 kwietnia 2015

Mieszkanie dla świnki morskiej i jej żywienie Świnka nie lubi zmieniać miejsca zamieszkania więc lepiej przywożąc ją ze sklepu być od razu pewnym czy chcemy ją hodować w klatce czy akwarium. Choć świnka nie ma specjalnych wymagań, co do własnego mieszkania, to jednak akwarium nie jest polecane. Nie ma w nim odpowiedniej wentylacji, a to jest przyczyną wielu chorób. Poza tym ciężko utrzymać czystość w szklanym domku. Najlepiej zatem kupić klatkę. Klatka powinna być odpowiednio duża, najlepiej, aby była trzy razy dłuższa niż nasza świnka i dwa razy szersza. Można też kupić mniejszą klatkę, ale składającą się z dwóch poziomów. Świnka musi się czuć w klatce swobodnie. Jeśli mamy w planach, że świnka będzie wypuszczana z klatki na spacery codziennie, to klatka nie musi być bardzo duża, bo nasza milusińska wybiega się po mieszkaniu. Szczebelki w klatce powinny być grube, aby świnka ich nie przegryzła, oczywiście pomalowane odpowiednią farbą, aby świnka dotykając klatki nie zatruła się. Dobrze by było, gdyby klatka miała wysuwane dno, bo wtedy łatwo ją wyczyścić. Dno musi jednak być bardzo wysokie, aby ściółka nie wysypywała się na zewnątrz, gdy świnka będzie się bawić czy skakać. Klatka musi mieć też zawieszone poidełko na wodę i pojemnik na suchą karmę. Trzeba też wstawić drugi pojemnik na suche owoce, warzywa czy zieleninę. W kwestii jedzenia świnki morskie nie są wymagające. Jednak podawane pożywienie musi być zawsze świeże. Dawka dzienna dla świnki wynosi ok. 135 gram na dobę. Powinna zawierać rano 20 gram mieszanki ziarnistej i 30 gram trawy lub siana, a wieczorem 25 gram mieszanki i 50 gram warzyw. Podstawą pożywienia świnki jest ziarno zbóż, tj. owies, pszenica, jęczmień i śrutowana kukurydza. Bardzo zdrowe jest dla świnki ziarno skiełkowane, gdyż zawiera witaminę E, która podnosi u świnki płodność. Oprócz karmy i ziarna świnka powinna także dostawać pożywienie soczyste, najlepiej aby to była marchew, buraki pastewne, liście kapusty, cykoria, sałata i liście mleczu. Latem dobrze jest podawać śwince świeża trawę, a zimą siano. Trawa nie może jednak zawierać trujących dla świnki ziół i chwastów, natomiast ziarno nie może być zanieczyszczone odchodami myszy czy szczurów. Można również podawać śwince młode gałązki topoli, wierzby czy świerku. Zimą można jej dawać młode pędy żarnowca, rosnącego na nieużytkach i leśnych polanach. Twarde pędy są ważne dla świnki ze względu na to, że musi ona ścierać ciągle rosnące zęby. Wodę i mleko podaje się śwince tylko w czasie upałów i w czasie karmienia młodych, bo poza tym czasem śwince wystarcza soczysty pokarm.

Koty

20 kwietnia 2015

Koty Kot domowy ma okrągłą głowę, duże oczy przystosowane do widzenia w niskim natężeniu światła, spiczaste uszy. Posiada bardzo dobry zmysł słuchu i wzroku; węch około czterokrotnie silniejszy od ludzkiego oraz dobrze wykształcony zmysł dotyku. Burmilla jest „produktem” europejskiej hodowli z Wielkiej Brytanii, powstałym z krzyżówek kotów burmańskich i szynszylowych. Hodowla tych kotów kieruje się na razie własnymi wzorcami, które dotąd nie zostały uznane przez duże organizacje hodowców. W futrze tych kotów jest za dużo podszycia, chociaż pod względem typu są już podobne do kotów burmańskich. Kot norweski leśny pochodzi z Norwegii. Posiada cechy pozwalające mu przetrwać w surowym, zimnym klimacie. Około lat 30 XX wieku wzbudzil zainteresowanie hodowców, którzy zaczęli selekcję, która ostatecznie utrwaliła wzorzec rasy. Norweski leśny ma gęstą okrywę włosową dostosowaną do klimatu, z którego pochodzi. Jest duży, dobrze zbudowany. Nogi ma umiarkowanie długie Jest to kot towarzyski, lubiący zabawę i kontakt z ludźmi. Lubi też dzieci.

Popularne rasy kotów

19 kwietnia 2015

Popularne rasy kotów Cymriki – rasa wyprowadzona została z rasy Manx, w miotach której zaczęły pojawiać się długowłose kocięta. Początkowo osobiniki takie sterylizowano, z czasem jednak postanowiono utrwalić tą cechę. Różni się od Manksa długością sierści, jego ciało jest zwarte i muskularne, średniej wielkośći. Cymriki odznaczają się umiarkowaną aktywnością. Nie są bojaźliwe, lubią zabawę i są towarzyskie. Koraty pochodzą z Tajlandii, gdzie uważane są za zwierzęta przynoszące szczęście. Selekcja tych zwierząt zapoczątkowana została w drugiej połowie XX w., kiedy to Stanów Zjednoczonych, z Bangkoku, przywieziona została pierwsza para Koratów. Koraty są kotami średniej wielkości, o muskularnej sylwetce. Jedynym dopuszczonym wzorcem koloru sierści jest niebiesko-szary. Koty wrażliwe, podchodzące z rezerwą i dystansem do obcych. Są umiarkowanie aktywne, lubiące zabawę, jednak nie akceptujące dłuższego trzymania na kolanach, bądź na rękach. Kot bengalski pochodzi z krzyżówki kota domowego z lampartem, stworzonej w celu uzyskania kota domowego o umaszczeniu przypominającym lamparta. Nazwa kota pohchodzi od miejsca, gdzie został znaleziony po raz pierwszy – Zatoki Bengalskiej. Koty bengalskie z racji swoejgo pochodzenia są kotami zwinnymi, lubiącymi pływać. Z drugiej jednak strony są wrażliwe i nieufnie podchodzą do nowych osób. Kot bengalski jest kotem o długim i muskularnym ciele. Okrywa włosowa krótka, ściśle przylegająca i gładka. Umaszczenie cętkowane w charakterystyczne okrągłe plamki w kolorach: czarnym, sorrel i mink.